原載於《聯合文學》網站，九月「手寫週記」專欄
第三週｜秋分｜Herfstequinox
De dashond Lodewijk kwam weer op bezoek. Rond deze tijd vorig jaar was hij hier ook geweest met zijn baasje, toen de kip nog vrij in de tuin rondliep. Rond acht uur ’s avonds, het moment waarop de kip de boom in klom om te slapen, bleef ze behoedzaam uit Lodewijkse buurt. Een maand later, op een ochtend, ontdekte ik dat een buizerd haar had aangevallen—aan de rand van het bloembed bleef niets anders over dan een skelet.臘腸狗 Lodewijk 又來作客。去年此時牠隨主人來，雞在花園裡四處走動，到了晚間八點要上樹睡覺，小心翼翼躲著 Lodewijk。那之後又過了一個月，某天早上我起來，發現雞被鵟偷襲——花叢邊緣只剩一副骨架。
Lodewijk scheen zich de hen te herinneren. Hij bleef rondkijken, maar zag haar nooit opkomen van de grashelling. Uiteindelijk ging hij teleurgesteld liggen.
Lodewijk 似乎記得雞，一直四下張望，始終沒見到雞從草坡下經過，最後喪氣的趴下。
De herfstequinox is nog een paar dagen weg. Het voelt alsof ik de rand van een waterval nader, de wereld die zich voor me opent. Dan komt de val—een sprong in een afgrond zonder oriëntatie, ijskoud water dat over me heen stroomt en al mijn zintuigen vult. Het overstappen van de equinox. Het rollen naar de zonnewende. Zo voelt het elk jaar.
幾日後就是秋分。彷彿逐漸接近瀑布邊緣，眼前即將驟然開朗。墜落深淵不辨上下左右，冷水灌入眼耳口鼻。越過分點，滾落至點，每年都是這種感覺。
De winter is lang, het zonlicht schaars, en de huisarts schrijft vitamine D-supplementen voor. Zonder wintertijd zou de hemel zelfs om tien uur ’s ochtends nog donker zijn. Had ik niet in een land gewoond waar zelfs zoete aardappelen en gember nauwelijks groeien, dan had ik zonlicht misschien nooit leren waarderen, noch dag na dag verlangen naar de lente equinox.
漫長的冬季，稀罕的日光，家庭醫生的維生素Ｄ補充劑處方。沒有冬令時間的話，上午十點還天色昏黑。若非住在這種不成地瓜和生薑的國度，我可能永遠不會體悟陽光珍貴，不會日復一日期盼春分。
Ieder jaar in dit seizoen herinner ik me de grote ton onder de dakrand van ons ouderlijk huis, de hele jaar door gevuld met regenwater, koel zowel in de zomer als in de winter. Dat jaar kwam er toevallig een Nederlandse vriend langs, terwijl ik bougainville blaadjes in verschillende tinten in het water strooide. Hij stak zijn hand erin en zijn ogen lichtten meteen op: “Wat een zacht water!”
每年到了這個時候，總會想起老家屋檐下，一加侖的大貯水桶，一年四季雨水豐沛，不論冬夏都那麼清涼。那一年，荷蘭友人偶然造訪，我正把深淺不一的九重葛花瓣灑入水中。他伸手入水，立刻眼睛一亮：「好柔軟的水！」
In december bloeide er oranje Brugmansia langs de muur. De Nederlander keek verbaasd: “Moeten die niet in juli of augustus bloeien?”
十二月的牆頭開著橙色的炮竹花，荷蘭人困惑起來：「這不是七、八月開的花嗎？」
Vergeleken met dat vruchtbare eiland zijn de Nederlanden inderdaad schraal. Toch was het juist dit land, waar zelfs zonlicht zeldzaam is, dat me leerde eenvoudigweg te waarderen.
和那豐饒島嶼相比，低地國確實貧脊。但就是這連陽光都稀缺的國度教會人懂得珍惜。
Ook dit jaar zal ik de herfstequinox stil voorbij laten gaan en verder trekken naar de winterzonnewende. Met die gedachte wilde ik net een stukje ham met Lodewijk delen, maar zijn baasje hield me tegen, en stond erop dat de dashond alleen noten en mandarijnen mocht eten. Toen herinnerde ik me—precies hetzelfde was vorig jaar gebeurd.
今年也安靜的度過秋分、走向冬至吧。這麼想著，我要和 Lodewijk 分享一片火腿，被牠的主人阻止，堅持臘腸狗只能吃堅果和橘子。我這才想起，去年也發生過類似的事。
Zo kwam de laatste tuin barbecue van het jaar ten einde. Ik deelde een heel zoete mandarijn met Lodewijk de dashond.
今年最後一次花園 BBQ 就這樣結束了。和臘腸狗 Lodewijk 分吃一個很甜的橘子。
